Golfo podcast

Misschien heeft u aflevering 23 van enkele dagen terug nog niet eens, of koud beluisterd: alweer iets warms voor op uw Ibepodte oren deze herfstige dagen.

Aflevering 24 hier! GOLFO komt vanaf nu (echt hoor, beloofd!) vaker. Streven: eens per week (zullen we het daar op houden, slager?) (Mag de kleine ook een plakje worst?)

Dit maal een korte audiotour rondom ons huis: Morgenwandeling met Hond. En een non-voorbeeld van je ziekmelden. Die Sjaak toch!

Nu, de ballen en houdt ze warm.

Uw uitgesproken Ronald R. Roestenburg

nee, AIVD - van mij heeft u niets te vrezen, ik ben gek maar niet gevaarlijk

helaas veel ruis (nachtwerk leidde tot technische onhelderheid);

"ik zie steeds minder de laatste tijd en daarom meer" ...

Er was eens een zwart prinsesje in een groot, arm land. De mensen in haar land hadden niet veel. Zij had het best goed. Haar papa en mama hadden voldoende dukaten om het prinsesje te voeden en te kleden. Ook kon het prinsesje aardig leren. Maar het zwarte prinsesje was nooit tevreden. “Papa,” zei ze dan en: “mama, ik heb gehoord van een land hier ver vandaan waar we mooier wonen kunnen.” De vader en de moeder van het prinsesje hadden verbaasd van hun bordjes eten opgekeken. Het prinsesje begon altijd dit soort gesprekjes onder het eten. “Maar prinsesje,” zei haar vader, “we hebben het hier toch best goed?” Zijn dochtertje keek met haar grote hindenogen meewarig naar haar ouders. Ze dacht: ze begrijpen het niet, het is daar in dat rijke land aan de zee zoveel mooier. Ze zou daar, aan de kust van het rijke land niet alleen de haring en hom en kuit maar ook (fluisterde men) de zalm kunnen proeven. Ja, het prinsesje was niet van haar plan af te brengen. “Ik ga,” zei ze resoluut. Een moeilijk woord, resoluut, maar dat betekent dat wat zij in haar mooie hoofdje had zitten dat dat er niet zomaar uit was.........................................................

Previous Page  |